نویسنده: مجید حسینی نصر

نقش عبودیت در رئالیسم دینی (۱)

بسم الله الرحمن الرحیم نقش عبودیت در رئالیسم‌دینی[۱] یکی از برترین خاصیت‌های معنویت خالص ادیان الهی مبارزه با عنانیت و حب‌نفس است و همچنین تلاش برای پرورش روحیه‌ی عبودیت؛ در حالی که یکی از ویژگی‌های معنویت‌‌ستیز رایج در سینما و در حوزه‌ی هنر به طور کلی، پرورش عنانیت و خودمحوری است و سرکوب عبودیت به شکلی بسیار مرموز و خطیر. دین با منیّت دشمن است نه با انسان شخصیت مومنی را روی پرده ‌سینما فرض کنید؛ و فرض کنید که این فرد در یک فضای دینی قرار گرفته است. این فرد چه در اوج قله‌های عبودیت و معرفت پروردگار...

ادامه مطلب

نقش عبودیت در رئالیسم دینی (۲)

<<<مطالعه بخش اول بسم الله الرحمن الرحیم رئالیسم دینی نقطه‌ی مقابل هنر رئالیستی سینمای رئالیستی کنونی با خیال‌پردازی مسیر انسان را عوض می‌کند و او را از به استقبال بلا رفتن می‌ترساند؛ در حالی که انسان باید خودش با رضایت کامل به این بلایا تن دهد و در آن داوطلبانه شرکت کند؛ هنرهای نمایشی باید به مخاطب نشان دهد که خودت با دست خودت انفاق کن، خمس و زکات بده پیش از آنکه بلایی از جنس فقر به سوی تو بیاید،[۱] روزه بگیر قبل از آنکه در اثر بیماری نتوانی بخوری، نیمه‌شب برای نماز برخیز قبل از اینکه گرفتاری‌ها...

ادامه مطلب

نقش عبودیت در رئالیسم دینی (۳)

<<<مطالعه بخش دوم بسم الله الرحمن الرحیم سطوح مشکلات شخصیت در رئالیسم‌دینی سطح اول ابتلائات مربوط به نفس انسان، سطح دوم مربوط به آدمیان و سطح سوم مربوط به دیگر مخلوقات خداوند است که همه‌ این ابتلائات از با اراده‌ی خداوند بر انسان نازل می‌شوند. سطح اول ابتلائات، مواجهه با بلاهای نفس است سطحِ اولِ بلاها و امتحانات، همان‌هایی است که انسان از سوی نفس خودش به آن‌ها مبتلا می‌شود، همان گرفتاری‌ها و نفسانیت‌هایی مانند: حب‌نفس‌، حب‌الدنیا و سایر خواهش‌های نفسانی که انسان را یک عمر زمین‌گیر می‌کنند. سطح دوم ابتلائات مربوط به آدمیان است دومین سطحِ بلاها، بلاهایی است که...

ادامه مطلب

شعب ابیطالب در بیانات امام خامنه‌ای

بسم الله الرحمن الرحیم   اخراج پیامبر و یاران از مکه شعب ابیطالب، دوران بسیار سختی در تاریخ صدر اسلام است؛ یعنی دعوت پیامبر شروع شده بود، دعوت را علنی کرده بود، به‌تدریج مردم مکه بخصوص جوانان، بخصوص برده‌ها به حضرت می‌گرویدند و بزرگان طاغوت مثل همان ابولهب و ابوجهل و دیگران دیدند که هیچ چاره‌ای ندارند، جز اینکه پیامبر و همه‌ی مجموعه‌ی اطرافش را از مدینه اخراج کنند؛ همین کار را هم کردند. تعداد زیادی از این‌ها را که ده‌ها خانوار می شدند و شامل پیامبر و خویشاوندان پیامبر و خود ابیط‌‌‌الب، با اینکه ابیطالب جزء بزرگان بود...

ادامه مطلب